Küresel Maaş Liginde İstanbul 56. Sırada

Deutsche Bank’ın 2026 yılı araştırmasına göre, İstanbul dünya genelindeki büyük şehirler arasında ortalama net aylık maaşlarda 56. sırada yer alarak zirveden oldukça uzak kaldı.

Deutsche Bank’ın 2026 yılı için yayımladığı küresel maaş karşılaştırması raporu, dünyanın 69 büyük kentinde vergi sonrası ortalama aylık net maaşları mercek altına aldı. Araştırmaya göre, İsviçre’nin finans başkenti Zürih, 8 bin 363 dolarlık ortalama aylık net maaşla listenin zirvesinde yer alırken, İstanbul 1.173 dolarlık ortalama net maaşla 56. sırada kaldı. Bu veri, İstanbul’un küresel rekabetçilik ve yaşam standartları açısından karşı karşıya olduğu zorlukları bir kez daha gözler önüne serdi.

Araştırmanın detayları, listenin ilk sıralarının büyük ölçüde İsviçre ve ABD şehirleri tarafından domine edildiğini gösterdi. Bu durum, adı geçen ülkelerin ekonomik güçlerini, yüksek yaşam standartlarını ve güçlü para birimlerini yansıtırken, listenin en altında ise 220 dolarlık ortalama net maaşla Mısır’ın başkenti Kahire yer aldı. İstanbul’un ortalama maaşının Kahire’nin oldukça üzerinde olmasına rağmen, dünyanın en büyük ekonomileri ve finans merkezleri ile arasındaki farkın kapanmadığı dikkat çekti.

İstanbul’daki ortalama maaş seviyesi, şehrin yüksek yaşam maliyetiyle karşılaştırıldığında, çalışanların alım gücü üzerinde önemli bir baskı oluşturuyor. Bu durum, özellikle nitelikli iş gücünün yurt dışına yönelme eğilimini artırabilir ve uluslararası alanda yetenek çekme kapasitesini olumsuz etkileyebilir. Makroekonomik istikrarın ve Türk Lirası’nın değerinin artırılmasına yönelik politikaların, şehirdeki gelir düzeylerini küresel standartlara yaklaştırmada kritik rol oynayacağı belirtiliyor.

Analiz: İstanbul’un küresel maaş ligindeki 56. sırası, yerel piyasalar ve özellikle Borsa İstanbul üzerinde dolaylı ancak önemli etkiler yaratabilir. Ortalama maaşların küresel ortalamanın altında kalması, yerel tüketim harcamalarını kısıtlayarak perakende ve hizmet sektörlerindeki şirketlerin performansını olumsuz etkileyebilir. Ayrıca, nitelikli iş gücünün yurt dışına göç etme potansiyeli, teknoloji ve inovasyon odaklı şirketlerin uzun vadeli büyümesini yavaşlatabilir. Yatırımcılar açısından ise bu durum, makroekonomik istikrarsızlık ve TL’deki değer kaybının devamına işaret edebilir, bu da genel piyasa duyarlılığını baskılayarak yabancı yatırımcı ilgisini azaltabilir. Ancak, düşük işgücü maliyetleri bazı ihracat odaklı firmalar için rekabet avantajı sağlayabilirken, genel resim iç pazar dinamikleri açısından zorlu bir tablo çizmektedir.